Лавиринт од слики

„Лавиринт од слики“ е првиот роман од пенталогијата „Јава од искони“ на Љупчо Димитровски – обемна книжевна целина за човекот, времето, паметењето, совеста и опстанувањето на идентитетот.

Во средиштето на романот е Монијак, човек кој се обидува да го зачува сопственото присуство во свет во кој луѓето сè потешко се гледаат, слушаат и препознаваат меѓу себе.

Неговото движење низ градот постепено се претвора во движење низ општествен и духовен лавиринт исполнет со поделби, страв, рамнодушност, политички церемонии, менување на вредностите и невидливи механизми што го обезличуваат човекот.

Лавиринтот во романот не е само место. Тој е состојба на умот, општеството и времето. Во него поединецот може истовремено да биде сведок, учесник, жртва и предизвикувач на настаните.

Роман за човековото присуство

Уште од првите страници се поставува едно од суштинските прашања на делото: дали човекот постои само кога е физички присутен или продолжува да живее преку своите зборови, дела, спомени и траги во другите?

Монијак се обидува да им го докаже своето присуство на луѓето што минуваат покрај него, но тие се загледани во сопствените грижи, навики и стравови. Неговата борба да биде виден станува борба да не биде обезличен, поделен и потчинет.

Во таа борба молкот не е слабост. Тој станува начин на самоодбрана, простор за размислување и последна тврдина на личната совест.

Главни теми
човековото присуство и исчезнување;
совеста и личната одговорност;
рамнодушноста и стравот;
политичките и општествените поделби;
манипулацијата со народот;
молкот како отпор и самозаштита;
паметењето, идентитетот и достоинството.

„Лавиринт од слики“ го воведува читателот во книжевниот свет на пенталогијата „Јава од искони“ и ја отвора патеката што во следните романи ќе продолжи низ молкот и тишината, огништето, љубовта, доблеста и борбата за опстанување на идентитетот.