Во заумност сосе стварност

Опис

Будност во заумноста, стојност во стварноста

„Во заумност сосе стварност“ е книга што не се отвора како обичен поетски ракопис. Во неа се влегува како во предел одамна насетуван, но сѐ уште недоискажан; како во ноќ во која гласовите не се слушаат веднаш, туку се откриваат постепено, низ бдеење, низ трпение, низ внатрешна подготвеност читателот да ја прифати песната како животна состојба, а не како книжевен украс.

Ова дело е капитално не само по својот обем, туку пред сѐ по својата внатрешна нужност. Тоа е поетско кредо испеано низ шест поврзани, а истовремено автохтони стихозбирки. Секоја од нив има сопствен здив, сопствена темнина, сопствена светлина, сопствено движење кон смислата. Но сите заедно создаваат една голема, цврсто изведена духовна градба. Не станува збор за механички склопени циклуси, ниту за случајна низа песни. Оваа книга има своја архитектура, свој ритам, свој подземен тек и своја височина. Таа се чита како целина што се самодокажува.

Шесте стихозбирки во неа се како шест премини низ човековата внатрешна историја: од глувата ноќ кон изворот, од каменот кон зборот, од трагата кон љубовта, од смирението кон природната состојба на непокорот. Таквиот пат не е праволиниски. Тој е стрмен, на места темен, на места речиси болен, но никогаш без смисловна насока. Во него се препознава поет што не пишува за да се олесни, туку за да издржи; не пее за да се оддалечи од стварноста, туку за да ја продлабочи; не ја повикува заумноста како бегство, туку како скриена страна на вистинското постоење.

Зашто заумноста во оваа книга не е магла. Таа не е нејасност, ниту произволност, ниту самодоволна игра. Таа е внатрешниот простор во кој стварноста ја добива својата друга димензија. Она што во секојдневието изгледа немо, скршено, обично или премолчено, во песната станува знак. Каменот добива паметење. Коренот добива глас. Молкот станува поле на судир. Ноќта станува будност. Љубовта станува последен доказ дека човекот сѐ уште е животворен. Сѐ што е стварно во ова дело е допрено од заумното, а сѐ што е заумно е закотвено во земја, тело, болка, крв, корен и достоинство.